en
en

…λόγω παράδοσης και ιστορίας

Στην Κέρκυρα υπάρχει το έθιμο να φτιάχνουμε λουκουμάδες, οι οποίοι προέρχονται από ένα βενετσιάνικο γλύκισμα, που οι ντόπιοι το αποκαλούσαν παλαιότερα τηγανίτες. Το έθιμο αυτό τηρούνταν από τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου μέχρι τις 11 του Δεκέμβρη, παραμονή της γιορτής του Αγίου Σπυρίδωνα, πολιούχου του νησιού. Όλες αυτές τις μέρες τα καντούνια πλημμύριζαν από το λαχταριστό άρωμα των φρέσκων λουκουμάδων (τηγανίτες τ’Αγιού )!

Προς τιμήν του λοιπόν, οι νοικοκυρές φτιάχνανε λουκουμάδες στα φουρνέλα και στις γκαζιέρες και οι πλανόδιοι πωλητές, στις φογέρες και στις φουφούδες. Η παράδοση θελει τους Κερκυραίους, την παραμονή τ’ Αγιού, να κάνουν το βεγιόνι, την ολονυχτία δηλαδή, στην εκκλησία Του. Για να αντιμετωπιστεί , λοιπόν, η κούραση, η νύστα και η ταλαιπωρία της αγρύπνιας, τρώνε λουκουμάδες στο φως και στη φλόγα από τις αναμμένες φογέρες. Το έθιμο αυτό έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας

Για όσους δεν γνωρίζουν, η βάφλα είναι ένα γλύκισμα ψημένο και από τις δύο πλευρές σε μεταλλική φόρμα, η οποία της δίνει τη χαρακτηριστική εμφάνιση με τις τετράγωνες κυψέλες… Η βάφλα, ένα δημιούργημα πριγκιπικής κουζίνας, τρώγεται ζεστή και σύμφωνα με το μύθο, ανακαλύφθηκε τον 18ο αιώνα από τον μάγειρα του πρίγκιπα της Λιέγης, ο οποίος μετά από απαίτηση του ιδίου, πειραματήστηκε με ένα είδος βουτήματος προσθέτοντας κρυσταλλική ζάχαρη στη ζύμη… Το αποτέλεσμα ήταν να σαγηνευτεί ο πρίγκιπας από το θελκτικό άρωμα της βανίλιας που αναδυόταν κατά τη διάρκεια του ψησίματος! Δεν ήταν ο μόνος, κι έτσι η φήμη της βάφλας εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα.